Onderwerp: Strafrecht

Strafrecht in zedenzaken is sharia-wetgeving

De column van Folkert Jensma in NRC Handelsblad van afgelopen weekend is mij uit het hart gegrepen. Jensma betoogt dat slachtoffers van zedenmisdrijven weinig hebben aan het strafrecht. Gemiddeld gaat 16% van de slachtoffers naar de politie om aangifte te doen. En van dat geringe percentage leidt een nog kleiner deel tot een succesvolle veroordeling van een dader.

De meeste slachtoffers doen geeneens aangifte. Ligt dat aan die slachtoffers? Nee, natuurlijk. Slachtoffers schamen zich en zijn vaak terecht bang voor de gevolgen van een aangifte. Victim blaming is bij de verdediging van verdachten in de rechtszaal een veel voorkomende strategie. Dat is echt niet zo leuk om mee te maken. En soms hadden de slachtoffers ook naar hun eigen idee een aandeel, bijvoorbeeld in de vorm van een sexy outfit of een drankje teveel op.

Bovenal is gebrek aan bewijs de grote boosdoener. Want hoe bewijs je een verkrachting of aanranding als er geen getuigen bij waren? Bij huiselijk geweld, verkrachting en aanranding is dat uit de aard der zaak zelden het geval. Minderjarige kinderen die soms wel getuige zijn van huiselijk geweld, worden om goede redenen niet als zodanig gehoord.

Monopoly_Kans-01En zelfs als er wel getuigen waren, dan nog is een veroordeling geen gelopen race. Als lid van het Schadefonds Geweldsmisdrijven kan ik dat beeld alleen maar bevestigen. De afgelopen jaren heb ik bijvoorbeeld regelmatig dossiers gezien van meest jeugdige slachtoffers die stelden dat ze GHB of een dergelijke rape drug in hun drankje moeten hebben gehad, omdat ze anders nooit bij bewustzijn (ook al herinneren ze zich er feitelijk niks van) hadden laten filmen, terwijl ze met een groep jonge mannen zowel vaginale als orale seks hadden. Dat zijn pijnlijke strafzaken, waarbij slachtoffers met lege handen en nogmaals geslachtofferd op het altaar van het recht achterblijven.

Ons strafrecht is in feite sharia wetgeving. Het staat niet letterlijk zwart op wit, maar ook Nederlandse slachtoffers moeten hun getuigen meebrengen naar de rechtszaal. Anders kunnen ze het wel vergeten. Dus wat is het verschil met de door Nederlandse rechtsgeleerden of islam-bashers zo verguisde sharia-voorschriften? Zonder getuigen  is het bewijzen van een zedenmisdrijf of stelselmatig huiselijk geweld een crime. Ook als alle klassieke markers in het verhaal van een vrouw aanwezig zijn en duiden op gedwongen seksuele handelingen en op geweld, wordt de zaak meestal als onbewijsbaar terzijde geschoven. Strafrecht bij zedenzaken en seksueel geweld: anno 2017 is het nog altijd A Man’s World.