Onderwerp: Mediation, VPT

Veilige publieke taak: zitten of praten?

Vandaag was ik bij een paar van de zogenaamde Veilige Publieke Taak-zittingen van de rechtbank Utrecht. Twee vrouwen die ervan werden beschuldigd dat ze een agent gekrabd en geslagen hadden, kregen een werkstraf. De belaagde diender probeerde juist een straatgevecht tussen deze twee en een derde vrouw  te voorkomen. Hij had de assistentie van collega’s en zijn pepperspray nodig om een van de vrouwen (“ik ben de Hulk niet”) in bedwang te krijgen. Er bleek een hele burenruzie achter het incident te zitten.

Twee mannen die ervan werden beschuldigd dat ze een politieagent ernstig hadden bedreigd, werden vrijgesproken. Deze twee mannen en andere buurtbewoners waren op het gekrijs afgekomen van een buurman die door de agent was aangehouden en in de boeien geslagen. Zonder dat ze precies wisten wat er aan de hand was, waren ze voor hun buurman in de bres gesprongen. De agent had zijn busje pepperspray leeg gespoten op zijn belagers. Hij schreef in het proces verbaal dat hij zich zo bedreigd had gevoeld dat hij op het punt had gestaan zijn dienstwapen te trekken. Ook hier was er een hele voorgeschiedenis: de nodige buurtwoners hadden een duit in het zakje gedaan voor het uiteindelijk met deze twee zover kwam. De rechter vond dat de verklaringen van de agent weliswaar een wettig bewijs opleverden van het strafbare gedrag, maar dat de verklaringen toch niet overtuigend genoeg waren vanwege de inconsistenties en tegenstrijdigheden (waarschijnlijk vanwege de paniek die de agent parten had gespeeld). Vrijspraak dus.

In geen van beide zaken waren de slachtoffers of de andere betrokkenen aanwezig. Met het aanbod van een van de vrouwen om de gescheurde jurk van de derde vrouw te vergoeden werd niks gedaan (“dit slachtoffer heeft er niet om gevraagd”). Toch deed de rechter wel zijn best er wat van te maken. Alle verdachten vertelden desgevraagd dat ze het anders zouden doen als ze het overnieuw konden doen. Maar het logische vervolg daarop bleef uit: dat dit bericht aan de afwezige slachtoffers over zou kunnen worden gebracht.

Wat zou het toch goed zijn geweest als er in allebei die zaken meteen een aanbod was gedaan om te praten. De politiemensen die wel aanwezig waren op de zitting (niet betrokken bij de incidenten) vonden het eigenlijk ook een gemiste kans. Toen ik thuis kwam stond het artikel ‘Praten helpt, ook in strafzaken‘ op de website van Sociale Vraagstukken. Niet alleen praten met de rechter dus:  slachtoffers, daders en omstanders ook graag met elkaar. Ik kan niet wachten tot die pilots voor verwijzing naar mediation in strafzaken bij de rechtbanken beginnen. Meer informatie: www.mediationinstrafzaken.nl